1. Antybiotyki stanowiące wysokie ryzyko rozwoju infekcji C. difficile:

• Fluorochinolony
• Cefalosporyny II i III generacji
• Klindamycyna
• Ampicylina
• Amoksycylina
• Penicyliny o szerokim spektrum działania z inhibitorami (oprócz tykarcyliny z klawulanianem i piperacyliny z tazobaktamem)

2. W przypadku każdej biegunki:

• która jest nowym objawem u hospitalizowanego pacjenta,
• u pacjenta przekazanego z innego oddziału lub szpitala,
• z laboratoryjnymi wykładnikami stanu zapalnego,
• u pacjenta leczonego antybiotykiem szerokospektralnym, IPP, blokerem receptora histaminowego, ,lub seroidami,
• u pacjentów w wieku > 65 lat,

należy pobrać próbkę kału na obecność toksyny C. difficile.

3. W przypadku dodatniego wyniku na obecnośc toksyny C. difficile:

• pacjenta izolować lub, jeśli to niemożliwe, zastosować reżim stanowiskowy,
• zlecić:
  A) w lekkiej i umiarkowanej postaci zakażenia: Wankmycyna 125 mg co 6h p.o.
  B) w postaci ciężkiej: wankomycyna 500 mg co 6h p.o. + metronidazol 500 mg co 8h i.v.
• po opuszczeniu pomieszczenia przez pacjenta, należy je dekontaminować przez zamgławianie.